अथ देव्यपराधक्षमापनस्तोत्रम्

अथ देव्यपराधक्षमापनस्तोत्रम्

न मन्त्रं नो यन्त्रं तदपि च न जाने स्तुतिमहो 

न चह्वानं न ध्यानं तदपि न जाने स्तुतिकथा:|

न जाने मुद्रास्ते तदपि च न जाने विलपनं  

परं जाने मातस्त्वदनुसरणं क्लेशहरणम्||१||

विधेरज्ञानेन द्रविणविरहेणालसतया 

विधेयाशक्यत्वात्त्व चरणयोर्या च्युतिरभूत् |

तदेतत् क्षन्तव्यं जननि सकलोद्धारिणी शिवे 

कुपुत्रो जायते कव्चिदपि कुमाता न भवति ||२ ||

पृथिव्यां पुत्रास्ते जननि बहवः सन्ति सरलः

परं तेषां मध्ये विरलतरलोऽहं तव सुतः |

मदीयोऽयं त्यागः समुचितमिदं नो तव शिवे

कुपुत्रो जायते कव्चिदपि कुमाता न भवति ||३||

जगन्मातमार्तस्तव चरणसेवा न रचिता

न वा दत्तं देवि द्रविणमपि भूयस्तव मया|

तथापि त्वं स्नेहं मयि निरुपमं यत्प्रकुरुषे

कुपुत्रो जायते कव्चिदपि कुमाता न भवति ||४||

परित्यक्ता देवा विविधविधसेवाकुलतया

मया पञ्चासीतेरधिकमपनीते तु वयसि |

इदानीं चेन्मातस्तव यदि कृपा नापि भविता

निरालम्बो लम्बोदरजननि कं यामि शरणम् ||५||

श्वपाको जल्पाको भवति मधुपाकोपमगिरा

निरातङ्को रङ्को विहरति चिरं कोटिकनकैः |

तवापर्णे कर्णे विशति मनुवर्णे फलमिदं

जनः को जानीते जननि जपनीयं जपविधौ ||६||

चिताभस्मालेपो गरलमशनं दिक्पटधरो

जटाधारी कण्ठे भुजगपतिहारी पशुपतिः|

कपाली भूतेशो भजति जगदीशैकपदवीं

भवानि त्वत्पाणिग्रहणपरिपाटीफलमिदम् ||७||

न मोक्षस्याकांक्षा भवविभववाञ्छापि च न में

न विज्ञानापेक्षा शशिमुखि सुखेच्छापि न पुनः |

अतस्त्वां संयाचे जननि जननं यातु मम वै

मृडानी रुद्राणी शिव शिव भवानीति जपतः ||८||

नाराधितासि विधिना विविधोपचारैः

किं रुक्षचिन्तनपरैर्न कृतं वचोभिः |

श्यामे त्वमेव यदि किञ्चन मय्यनाथे

धत्से कृपामुचितमम्ब परं तवैव ||९||

आपत्सु मग्नः स्मरणं त्वदीयं

करोमि दुर्गे करुणार्णवेशि |

नैतच्छठत्वं मम भावयेथाः

क्षुधातृषार्ता जननीं स्मरन्ति ||१०||

जगदम्ब विचित्रमत्र किं

परिपूर्णा करुणास्ति चेन्मयि |

अपराधपरम्परापरं

न हि माता समुपेक्षते सुतम् ||११||

मत्समः पातकी नास्ति पापघ्नी त्वत्समा न हि |

एवं ज्ञात्वा महादेवि यथायोग्यं तथा कुरु ||१२||